RORITA

งงเหมือนกันที่ตัวเองร้องไห้

ไม่เข้าใจว่าร้องไห้ทำไม

คิดไปคิดมาพอเข้าใจ

เหตุที่ร้องไห้คือความสะสมนั้นเอง

เครียดมานาน

รู้สึกเหมือนตัวเองอยู่คนเดียวในโลกยังไงไม่รู้

นั่งพิมไปก็อยากร้องไห้ไป

เมื่อฝังรากรักใครแล้วคนๆนั้นก็จะค่อยๆจากไปตลอด

ไม่เคยมีใครที่พอจะอยู่ข้างกายและเข้าใจเราได้อย่างจริงๆ

ขอบคุณมึงจริงๆที่ยังคิดถึงกูอยู่

ค่อยอยู่ข้างกู

กอดกูอย่างที่กูไม่เคยได้รับจากใคร

มึงสามารถนั่งกอดกูตอนกูร้องไห้ได้เป็นชั่วโมงโดยไม่คิดที่จะปล่อย

ขอบคุณที่ยังพอมีคนให้คำปรึกษา

ขอบคุณที่มึงยังไม่ทิ้งกูไป

เหตุมันอาจจะสะสมตั้งแต่สภาวะครอบครัวของกู

กูไม่เคยบอกใครเลยจริงๆ

กูจะพยายามเปิดใจให้กว้างกว่านี้

กูจะพยายามไม่ปิดเรื่องหลายๆเรื่องกับมึง

กูจะพยายามยิ้มอย่างเต็มใจให้มากกว่านี้

มีอยู่ช่วงนึ่งกูคิดว่ากูคงไม่มีเพื่อนคนไหนที่จะอยู่ข้างกูได้ตลอด

ช่วยบอกหน่อยว่ายังมีอยู่...

อย่าทำให้กูรู้สึกเหมือนไม่มีใคร อยู่อย่างโดดเดียว

กูอาจเป็นคนดูยาก

เพราะบางทีกูยังไม่ค่อยจะเข้าใจตัวเองเหมือนกัน

สงสัยจะเป็นโรคขาดความอบอุ่น

บางทีกูก็กลัวว่ากูจะคิดมากจนกลายเป็นบ้าเข้าสักวัน

ปัญญาอ่อนอะไรของกูก็ไม่รู้

ขอบคุณจริงๆ.............